Mała Sophia spędza wakacje na małej fińskiej wyspie wraz z Babką i tatą. Wysepka ta odcięta jest od ludzi. Babka jest główną towarzyszką dziewczynki, ponieważ ojciec zajęty jest pracą. Ich głównym zajęciem jest chodzenie po wyspie oraz prowadzenie długich rozmów na różne tematy. Dyskusje te nie są tylko lekkie, miłe i przyjemne, ale czasem bywają również bardzo poważne. Bohaterki rozmawiają na temat m.in. Boga, śmierci, życia i miłości. Możemy poznać też ich lęki (szczególnie o bliskie osoby), troski i zmartwienia. Czasami są to bardzo żartobliwe dialogi i sytuacje np., jak Babka gubi sztuczną szczękę, ucieczka przed sąsiadem, którego podglądały, ale niektóre rozmowy są bardzo poważne i skłaniające do refleksji (przynajmniej tak było w moim przypadku). Widzimy też ich relację, jak bardzo są ważne dla siebie, ale też jest ukazane, że przychodzi taki moment, że chowają się przed sobą – dla świętego spokoju, bo mają siebie dość. W książce nie spotkamy wielu boha...
Krótkie przemyślenia na temat książek.