Carlos Ruiz Zafón - „Labirynt duchów”

„Labirynt duchów” jest ostatnią częścią cyklu o Cmentarzu Zapomnianych Książek. Powieść ma prawie 900 stron… Początkowo trochę się przeraziłam jej objętością. Zastanawiałam się, czy historia nie będzie zbyt rozwlekła. Teraz wiem, że się myliłam. Książkę czyta się bardzo szybko, w pewnym momencie żałowałam, że już się skończyła.   

Tym razem Carlos Ruiz Zafón przenosi nas do Barcelony lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia, gdzie po raz pierwszy poznajemy bohaterkę – Alicję Gris. Tajemnicza agenta, której zostaje powierzone zadanie odnalezienia ministra kultury Mauricia Vallsa. Pomaga jej Vargas, który jest kapitanem policji, a tropy prowadzą ich do księgarni Sempere i Synowie. Pojawiają się kolejne niewiadome w sprawie i  nowe intrygi. Czy uda im się rozwiązać zagadkę: „Twój czas się kończy. Masz ostatnią szansę. Przy wejściu do labiryntu”? Ja już znam odpowiedź, a Ciebie odsyłam do książki 😏

W książce tej zostały scalone wszystkie wątki poruszane w poprzednich częściach. Bardzo dużo zostało wyjaśnione, co spowodowało poszerzenie naszej wiedzy o losach bohaterów występujących we wszystkich powieściach. Z założenia każdą część można czytać oddzielnie, bez zachowania chronologii. Odnośnie poprzednich części mogę się z tym zgodzić, jednak jeżeli chodzi o „Labirynt duchów” to nie polecałabym zaczynania swojej przygody z powieściami Zafón od tej części. Za dużo wątków, bohaterów i odniesień do przeszłości. Mogłoby to spowodować zagubienie, myślę, że nawet zniechęcenie do dalszego czytania.

Jedyne do czego mogę się przyczepić to rozdział „Książka Juliana”, czytając go miałam wrażenie, że był trochę naciągany. Mimo tego zachęcam do zapoznania się  z cyklem o Cmentarzu Zapomnianych Książek😊😊😊